ความเป็นมาของชมรมเมล็ดพันธุ์แห่งความดี (องค์กรสาธารณะประโยชน์)

    ชมรมเมล็ดพันธุ์แห่งความดี เกิดขึ้นจากแนวความคิดการรวมกลุ่มของเยาวชน ตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๓๖ ซึ่งเป็นกลุ่มเยาวชนชาวไทยภูเขาบนพื้นที่ดอยสูง จากหมู่บ้านต่างๆในเขตพื้นที่อำเภอฮอด อำเภออมก๋อย อำเภอแม่แจ่ม อำเภอจอมทอง อำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ และเขตอำเภอแม่สะเรียง อำเภอสบเมย อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน อันเป็นเขตติดต่อกัน เยาวชนส่วนใหญ่เป็นชาวไทยภูเขาเผ่าต่างๆ ซึ่งมีวิถีชีวิตขนบธรรมเนียมประเพณีที่แตกต่างกันไป จากการปฏิบัติงาน และการวิจัย พบว่าหากจะพัฒนาเยาวชน และสังคมโดยเฉพาะในถิ่นดอยสูง ถ้าอาศัยเพียงลำพังจากบุคคล หรือหน่วยงานภายนอก การพัฒนาอาจจะไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควรจะเป็น ทั้งนี้บุคคลในพื้นที่ย่อมมีความเข้าใจในขนบธรรมเนียมประเพณีวิถีชีวิต และปัญหาต่างๆได้ดีกว่าบุคคลภายนอก หากเยาวชนในพื้นที่ ซึ่งมีการศึกษา และมีพลัง ได้เข้ามามีส่วนร่วมช่วยแก้ปัญหา และพัฒนา ก็จะทำให้การพัฒนามีประสิทธิภาพ และยั่งยืน จากเหตุผลดังกล่าวจึงได้รวบรวมกลุ่มเยาวชนที่มีจิตอาสา ให้เข้ามามีส่วนร่วม ใช้ชื่อว่า กลุ่มเยาวชนสำนึกรักถิ่นดอย

    โดยผ่านขบวนการกิจกรรม และโครงการต่างๆมากมาย อาทิเช่น โครงการฝึกอบรม และพัฒนาผู้นำเยาวชนถิ่นดอย โครงการอาสาพัฒนาคุณภาพชีวิตถิ่นดอย โครงการอบรมคุณธรรมศีลธรรมแก่เยาวชน โครงการวัยใสสำนึกรักถิ่นดอย โครงการกีฬาเชื่อมความสัมพันธ์สร้างสรรค์ถิ่นดอย โครงการรณรงค์เทเหล้าเผาบุหรี่(เลิกดื่มเลิกสูบ) โครงการร้านค้าเลิกจำหน่ายเหล้า เบียร์ บุหรี่ เลิกผลิต ทุบหม้อต้มเหล้าเถื่อน โครงการวันโลกแก้วของเด็ก โครงการอุ้มน้องห่มหนาว โครงการนวัตกรรมค่ายอาสาพัฒนาสร้างเสริมสุขภาพฯ โครงการหมู่บ้านสร้างเสริมสุขภาพตามแนวพระราชดำรัสเศรษฐกิจพอเพียง โครงการหมู่บ้านพัฒนาดีเด่น โครงการฟื้นฟูศีลธรรมยุวสตรีถิ่นดอย โครงการฟื้นฟู และอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นโครงการอนุรักษ์ป่าต้นน้ำ โครงการปลูกป่า และบวชเฉลิมพระเกียรติ โครงการปันน้ำใจแด่ชาวดอย(มอบผ้าห่ม อุปโภคบริโภค ยารักษาโรค) โครงการหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ โครงการจัดตั้งโรงเรียนแก้วกลางดอย โครงการอาหารกลางวัน เป็นต้น

    จากการจัดกิจกรรม และโครงการต่างๆที่ผ่านมา ได้มีเยาวชนเข้าร่วมโครงการเป็นจำนวนมาก ตั้งแต่ระดับประถมศึกษาจนถึงระดับอุดมศึกษา จากจังหวัดต่างๆในภาคเหนือ ตลอดจนผู้ที่จบการศึกษาระดับปริญญาตรีแล้ว โดยมีแกนนำเยาวชนส่วนหนึ่งหมุนเวียนเข้ามาเป็นอาสาสมัครทำกิจกรรม และดำเนินโครงการต่างๆอย่างต่อเนื่อง จึงทำให้เห็นว่ากลุ่มเริ่มมีความเหนียวแน่นเป็นปึกแผ่น สามารถพัฒนา และเสริมสร้างการทำงานเป็นทีมได้้

    ดังนั้นเพื่อให้กลุ่มเยาวชนสำนึกรักถิ่นดอย สามารถพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่อง ในการเป็นผู้นำต้นแบบที่ดีเรื่องการศึกษา การมีคุณธรรมศีลธรรม มีจิตสำนึกในสถาบันชาติ ศาสนา พระมหากษัติย์ รู้จักใช้ชีวิตด้วยความพอเพียง มีความรับผิดชอบเสียสละแบ่งปัน รู้จักวางตนประพฤติปฏิบัติให้เหมาะสม และถูกต้องดีงามตามวัฒนธรรมไทย เป็นพลเมืองที่ดีของประเทศชาติ สามารถสานต่อ และขยายงานการรวมกลุ่มเยาวชนชาวไทยภูเขาให้มีจิตสำนึกรักถิ่นเกิด และมีมโนปณิธานที่จะกลับไปพัฒนาท้องถิ่นของตนต่อไป กลุ่มเยาวชนสำนักรักถิ่นดอย จึงได้จัดตั้งชมรมขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ดังกล่าว โดยใช้ชื่อว่า ชมรมเมล็ดพันธุ์แห่งความดี และได้ยื่นเอกสารคำขอรับรองเป็นองค์กรสาธารณประโยชน์ต่อสำนักงานพัฒนาสังคม และความมั่งคงของมนุษย์จังหวัดเชียงใหม่ จนกระทั่งได้รับการรับรองเป็นองค์กรสาธารณประโยชน์ ทะเบียนเลขที่ ๑๖๔๗ จากคณะกรรมการส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคมแห่งชาติตามความในมาตรา ๓๔แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม พ.ศ.๒๕๔๖ เมื่อวันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๑

หลักการและเหตุผล

    จากภาวะสังคมไทยในปัจจุบันเกี่ยวกับสถานการณ์เด็ก และเยาวชน มีแนวโน้มมากขึ้นในเรื่องสิ่งเสพติด เช่นเหล้า เบียร์ บุหรี่ อบายมุขต่างๆ พฤติกรรมการใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเกี่ยวกับโทรศัพท์มือถือ การติดเกมส์คอมพิวเตอร์ พฤติกรรมทางเพศที่ยังไม่ถึงวัยอันควร รวมทั้งไม่ใส่ใจเรื่องการศึกษา เห็นได้ว่าเป็นปัญหาสังคมเร่งด่วนที่ควรได้รับการแก้ไข และเพื่อให้เกิดการทำงานที่ชัดเจนมากขึ้น จึงควรอาศัยการมีส่วนร่วมทุกภาคส่วนในสังคมอย่างต่อเนื่อง ชมรมเมล็ดพันธุ์แห่งความดีฯ ซึ่งได้รวมตัวกันของอาสาสมัครเยาวชนบนยอดดอย ทำกิจกรรมในโครงการต่างๆ ส่วนใหญ่เน้นไปที่เด็ก และเยาวชนชาวไทยภูเขามาตั้งแต่ปีพ.ศ.๒๕๓๖ และปัจจุบันเยาวชนที่เป็นอาสาสมัครในชมรมฯส่วนหนึ่งจบการศึกษาระดับปริญญาตรีแล้ว และกำลังศึกษาอยู่ตามมหาวิทยาลัยต่างๆในจังหวัดเชียงใหม่ ได้ตระหนักถึงหน้าที่ทางสังคมในการที่จะช่วยเหลือบรรเทาและป้องกันปัญหาเด็ก และเยาวชนไทยไม่ให้ตกอยู่ในสถานการณ์ดังกล่าว จึงมีแนวคิดขยายเครือข่ายศีลธรรมเด็ก และเยาวชนในสถานศึกษา ตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาลจนถึงระดับอุดมศึกษา ให้กลับสู่แนวทางอันควร โดยอาศัยงานอาสาสมัครเชิงพุทธศาสนา ร่วมกันทำกิจกรรมเพื่อสาธารณประโยชน์ โดยไม่หวังผลตอบแทนใดๆ รวมทั้งประสานความร่วมมือทั้งภาครัฐ และเอกชนได้เข้ามาช่วยเหลือเด็กเยาวชน และชนกลุ่มน้อยในถิ่นทุรกันดาร โดยเฉพาะในเขตพื้นที่ดอยสูงทางภาคเหนือของไทย ที่ยังด้อยโอกาสในหลายๆด้าน อาทิเช่น ด้อยโอกาสทางการศึกษา ขาดแคลนเครื่องนุ่งห่ม เครื่องอุปโภคบริโภค ยารักษาโรค ตลอดจนขาดความรู้ในการดำเนินชีวิตที่ถูกต้องดีงาม และความพอเพียงเป็นต้น